شیوع
به نام خدا
تمام روزهای تعطیل عید نو را در خانه ماندم، گاهی از پنجره بیرون را نگاه می کردم و از این وضعیت عجیب با خودم صحبت می کردم. اینکه چه شد که این طور شد و چرا، سئوالی است که همه ما از خودمان می پرسیم. اما این ویروس با همه مشقت و محنتی که برای بشر به همراه داشته، درس های زیادی هم به ما یاد داده است. درس هایی که همراه با تنبیه و تقبیح است. قبل از این ها اول درس می دادند اگر بلد نبودی تنبیه ات می کردند. اما این بار درس و تنبیه باهم است. مثل آموزگاری که همانطور که دارد تنبیه می کند نصیحت هم می کند و تو را از عقوبت کارَت می ترساند، اما هم زمان ترس و امید برخی ها را مقاوم و یا عده ای را شکننده می کند، در این معرکه کسانی که پیش از این ها امید را تمرین کرده بودند اما موفق ترند تا کسانی که ناامیدی و یاس را تابلو اعلانات ذهن خویشتن کرده بودند. این ها قصیده نیستند، شعر هم نیستند، واقعیتی هستند که آدمی در این عصر خشن با آن روبرو می شود. عصری که انسان های خودخواه برای یکدیگر رقم زده اند.
