به نام خدا

 

 

گاهی در زندگی به آدمهایی برمی خوری که شگفت آورند ،هم آنهایی که همه مان چندین باری در زندگی مان می بینیم. زیاد نیستند اما تاثیر گذارند. همان آدم هایی که  وقتی ببینن غمگینی یا در فکر فرو  رفته ای نمی گویند به من چه! همان هایی که  نگاهت می کنند و می گویند مشکلت چیست؟ . آدم هایی که هر وقت از شبانه روز هم به تلفنشان زنگ بزنی حتی اگر تازه خوابیده هم باشند، می گویند چه خوب زنگ زدی می خواستم بلند شوم!. آدم هایی که در اتوبوس یا مترو حواسشان به پیرترها و یا جوان های خسته است .همان هایی که از جایشان بلند می شوند .آدم هایی که همیشه لبخند می زنند و هنگام خداحافظی دستانت را می فشارند. همان هایی که در حمام آواز می خوانند و با کودکان بازی می کنند. آدمهایی که در نمازشان برای همه دعا می کنند و بوی عطرشان جذاب است. آنهایی که عاشق بارانند و هنگام باریدن باران بدون چتر زیر باران راه می روند . آدم هایی که دستشان پر نیست ، اما گاهی با یک شاخه گل به خانه می روند.آدمهایی با وجود همه مشغله های کاری حوصله ی شنیدن مشکلات تو را دارند ، همان هایی که می گویند هر کاری بتوانم برایت انجام می دهم ! حتی اگر تعارف باشد ! . دوستانی که هر چند وقت یکبار پیامکی یا ایمیلی می زنند و به بهانه آن از آدم احوال پرسی می کنند .آدم هایی که عاشق می شوند بی مقدمه ! همان هایی که عشقشان جاویدان است حتی اگر عمرشان کوتاه باشد. آدم‌هایی که توی اتوبوس وقتی تصادفی چشم در چشمشان می شوی، دستپاچه رو برنمی‌گردانند، لبخند می زنند و هنوز نگاهت می کنند...