به نام خدا

 

یکی گفت : که چی ؟! زندگی زیباست ؟! آخر کجای این زندگی کوفتی زیباست که تو می گویی ؟! گفتم : خوب کجایش زیبا نیست ؟ گفت : همه جایش نازیباست ، پر از نفرت و تزویر ، پر از دورویی ، زیبایی ای نمی ماند ! .هر چه بیشتر دروغ بگویی بیشتر دوستت دارند و هر چه بیشتر ریا کنی انگار  در ادامه سرش را تکان داد و من گفتم: تا تو چه بخواهی از آن . زندگی با همه سختی هایش زیباست ، با همه غصه هایش  ، با همه خاطرات تلخ و شیرینش . لبخند تلخی زد و گفت :  چه ابلحانه !  گفتم : زندگی زیباست ،و اگر زشت دیده می شود ، زشتی هایش تقصیر ماست ، تقصیر من ، تقصیر تو ...