زندگی زیباست  

به نام خدا

از اینکه بعضی وقتها ، بعضی جاها آدم نمی تواند از آرمانهایش دفاع کند حس بدی به من دست می دهد .استاد دیروز درباره اعتقادات و آرمانها صحبت میکرد . خیلی حرف زد شاید یک ساعت ... همه نگاه می کردند وقتی نه کاملا بلکه گوشه ای از اعتقادات را لگد مال میکرد . هیچکس نظری نداد . هیچکس حرفش را نگفت . شاید بعضی ها موافق بودند و برخی مخالف . اما آنها که مخالف بودند چه ؟ همه و همه فقط سکوت . می دانید ما ایرانی ها می ترسیم حرف بزنیم . شاید به خاطر این است که از جامعه طرد شویم .شاید نمی دانیم عکس العمل بعدی دیگران چه خواهد بود  ؟! نگرانیم بد شود . دیگران هستند تا وقتی که با حرفهایشان موافقی . یاد کتاب استاد شریعتی افتادم ."مذهب علیه مذهب"که استاد چه حرص و جوشی می کرد تا کسی حرفهایش را  بشنود ...